het woord ‘beleid’

Het meest oneigenlijk gebruikte woord in de Nederlandse taal is wellicht het woord
‘beleid’. Het woord ‘beleid’ veronderstelt visie en een planning op langere termijn. Te vaak wordt een maatregel ad hoc betiteld als ‘beleid’. Niet zelden wordt zo’n maatregel ook nog eens op korte termijn – zonder behoorlijke evaluatie – vervangen door een volgende. Men geeft dan vaak aan dat ‘het beleid is gewijzigd’. In zo’n geval is de term ‘beleid’ wel duidelijk misplaatst.

In de politiek zien wij dit oneigenlijke gebruik regelmatig. In het onderwijs vinden we het onder andere terug in de term ‘taalbeleid’. Een enkele op zichzelf staande maatregel voor taalbeheersing wordt al snel betiteld als ‘taalbeleid’, terwijl het daarbij zou moeten gaan om een substantieel aantal samenhangende maatregelen, opgenomen in een planning voor langere termijn, voor een aantal jaren. Alleen een ‘deficiëntieprogramma’ (hoe nuttig ook) is nog geen taalbeleid! Hoewel het wegwerken van deficiënties vaak best veel inzet vraagt, kan het natuurlijk niet zo zijn, dat je daarmee voor de taalvaardigheid van leerlingen en studenten ‘klaar’ bent!

Met name in het bedrijfsleven vinden leidinggevenden het vaak nodig om personeelsleden met een hbo- of universitaire opleiding verdere scholing te laten volgen om hun taalvaardigheid te vergroten. Het (hele) onderwijs zou daaruit toch eindelijk eens conclusies moeten trekken!

(RZ)